Romanya’nın Transilvanya bölgesinde, köylüler karanlık bastığında Hoia-Baciu Ormanı’na gitmez. Çünkü orası, Kara Ormanın Çocukları ile doludur.
Bir gece bir grup genç, cesaret testi yapmak için ormana girdi. Gökyüzünde dolunay vardı. Çimenler kuru ve çıtırdı. İlk başta her şey sessizdi. Sonra ağaçların arasından bir çocuk kahkahası duyuldu. Çocuk sesi önce çok yakından, sonra çok uzaktan geldi. Gençlerden biri, “Şurada biri var!” diye bağırdı. Diğerleri korkuyla bakarken siyah gözlü bir çocuk ağacın arkasından başını uzattı. Çocuk gülümsedi. Dişleri kırıktı.
Bir anda onlarla aynı yaşta başka çocuklar da göründü. Hepsinin yüzleri bembeyazdı, gözlerinin yerinde simsiyah boşluklar vardı. Çocuklar gençlere doğru koşmaya başladı. Gençlerden biri dizlerinin bağı çözülmüş halde yere düştü. Diğerleri onu bırakıp kaçtı. Ormandan dışarı çıkanlar sabaha kadar saklandı. Ama orada kalan çocuk geri dönmedi.
Ertesi gün köylüler ormanın kenarında çocuğun ceketiyle karşılaştı. Ceketin üzerinde küçük siyah el izleri vardı. O günden sonra ormana giren herkes siyah gözlü çocukları gördüğünü söylüyor. Bazıları geri dönmüyor.
Köylüler hâlâ her gece ormanın kenarına tuz serpiyor. Çocuk sesleri duyduklarında kapılarını kapatıyor. Çünkü kara çocukların gözü hâlâ yeni kurbanlarda.
