Bosna-Hersek’in başkenti Saraybosna’da, Miljacka Nehri üzerinde yüzyıllardır sessizce duran bir köprü var. Şehrin yerlileri ona “Ağlayan Köprü” der. Gündüzleri sıradan bir taş köprü gibi görünür. Ama geceleri, oradan geçen herkesin içini ürperten bir uğultu duyulur.
Rivayete göre Osmanlı döneminde bu köprü, haksız yere idam edilen bir genç kızın son yolculuğuna tanıklık etti. Güzel bir tüccarın kızı olan Ayşe, şehirdeki zengin bir beyin oğluyla evlenmek istememişti. Bunun üzerine asılsız bir iftirayla suçlanmış, idama mahkum edilmişti. Son dileği köprüden son bir kez geçmek olmuştu. Rivayet edilir ki köprünün ortasına geldiğinde hıçkırıklar içinde yere kapanmış, ellerini semaya açarak dua etmişti. Onu izleyen kalabalık, kızın dua ederken yüzünde beliren ışığı hâlâ unutamaz.
Ayşe orada can vermiş ve bedeni nehre bırakılmıştı. O günden sonra, köprüden geçenler geceleri bir kadın çığlığı ve ardından gelen kederli bir fısıltı duyduklarını anlatır. Kimileri köprünün ortasında suya bakan beyaz elbiseli bir siluet gördüğünü söyler. Yaklaşan herkes, bir anda buz gibi bir rüzgarın içine hapsolur ve garip bir acı hisseder.
Saraybosna halkı, köprüden gece geçmeyi hâlâ tehlikeli sayar. Özellikle yağmurlu gecelerde köprünün taşları sanki gözyaşı döker gibi parıldar. Şehirde genç kızlar evlenmeden önce köprüye gidip dua eder; kimileri ise “Ayşe’nin lanetini” taşımamak için o köprüden geçmeyi reddeder.
Miljacka’nın üzerinde duran bu taş köprü, hâlâ geçmişin hayaletleriyle yaşıyor. Saraybosnalılar için o sadece bir köprü değil; adaletin, mazlumluğun ve geceye karışan bir feryadın simgesi.
